Yemek ve Fazlası

     Annemin yaptığı yemekleri hep severek yedim; hala da severek yerim. İnsanın "el lezzeti"nin olması büyük bir şey, annemde gördüm bunu. Yemek dünyam da annemin yaptıklarıyla sınırlıydı ilk başta. Misafirliklere gide gele başka yemeklerin de olduğunu gördüm, başka el lezzetlerinin aynı yemeği nasıl değiştirdiğini de. Yemek önemliymiş, yemek sadece yemek değilmiş; bunu anladım. Mesela etin çoksa et yemekleri yiyerek büyüyormuşsun da damağın sebzeye pek alışamıyormuş. Çorbayla karın doyurmaya alışmamışsan bir tas çorbayla kim doyar diyormuşsun. Acı,saçlarının diplerini kaşındırıp burnunu yakmıyormuş her yemeğe katılıyorsa.

    Üniversiteye gidene kadar patates ekmekle karşılaşmamıştım. Menüde ilk gördüğüm zaman şaşıp kaldım. Patates-ekmek, buğday içi nişasta. Sonrasında zor zaman yemeğim oldu patates ekmek, tam doyurucu, öğrenci dostu. Öğrencilik yıllarımın kurtarıcısı patates-ekmek iyi ki var dedim. Memur çocuğu, almam gereken kitaplar, alışamadığım şehir ve pahalılık, kendimi iyi hissetmek için yapacaklarıma para ayırmak için yemekten feragat... Bunların hepsi patates-ekmekte karşılık buldu benim için. 

    Son sınıfa geldiğimde bir arkadaşımın tattırmasıyla karides ve suşiyle tanıştım. Boğazımdan geçen tatları ne çok yadırgadığımı hala hatırlıyorum; suşi yemeğe gittiğimiz yeri de:  Lüks arabalar, insanların rahatlığı ve benim tedirginliğim. Ben suşi yemeğe ait değildim, suşi yemek de bana. Aynı tedirginliği Bilkent Kütüphanesi'ne gittiğimde de yaşıyordum. Param olsa da rahatlığa bir türlü erişemiyordum. Yemek, para ve eşitlik; param olsa da eşit değildim çünkü başka yemekleri tadacak; tatları konusunda fikir yürütecek kadar tecrübem yoktu. Yavaş yavaş farklı yiyecekler denemeye başladım. Zihnimde bir yemek ve tat kataloğu beraberinde geldi. 

    İşe başladığım şehirde eğlence ve kültüre yönelik çok  fazla seçenek yoktu. En büyük keyfim de farklı yemekler denemek oldu; hatta biraz da zorunluluk gibiydi bu mesele. Nefes almaya zar zor vakit bularak geçirdiğim iki yıl boyunca dışarda yemek, eve sipariş vermek mecburiyet gibi oldu. Üzerine yeni tanıştığım insanlar ve onların bildiği mutfaklar ve yemekler eklenince yemek kataloğum gittikçe zenginleşti. İş yerinde yemek üstüne dönen sohbetler de zihnimde kataloglar oluşturdu. Katalog katalog üstüne eklenince daha iyi kavramaya başladım, çok çeşit yemek ve mutfak bilmenin statünün en belirgin göstergelerinden biri olduğunu.  Yurt dışına gidecek maddi imkanlara sahipsen mesela ve oradaki yemekleri tatmışsan, uzun uzun bunları anlatmak sana bir artı puan ekliyor. İnsanları sıkmadan bunu yapmak da bir meziyet aynı zamanda.

    Türkiye'de her ürünü doğalından  getirtmek için ekstra çaba ve para harcamak da yine bir statü göstergesi. Ya da geleneksel mutfağa uygun bir damak tadınız varsa ve diğer mutfakları denemişsen  yine bilginle bir kültüre, artı bir değere sahip olduğunu ilan ediyorsun. Geniş ve çeşitli sofralar kurmak, o sofraya her yöreden yiyecek koyabilmek se aynı kategoride. Hayatın her alanında yediklerimiz, içtiklerimiz, giydiklerimiz ve bunları bildirme şeklimiz bir statü göstergesi; yaşamımızdaki her şey gibi.

    Diyeceğim o ki, bir yemek;  sadece yemek değildir.



    

Yorumlar

Yorum Gönder

Popüler Yayınlar