Sait Faik Abasıyanık - Havuzbaşı/Son Kuşlar
Sait Faik'in Son Kuşları'nı okumak bana her zaman iyi gelir. Kitaba deniz kokusu sinmiş gibidir. Nerdeyse her hikayede balık, ağ, deniz, yosun vardır. Rumlardır yazarın anlattığı kişiler birkaç öykü dışında. En önemli mevzu paydır balıkçılık hususunda. "Haritada Bir Nokta"da anlattığına göre Sait Faik'in; yazmama yeminini bozdurur bu pay meselesi. Ne yaparsa yapsın duyarsızlaşamaz o insanlara karşı ve yazmadan yapamaz. İyiki de yapamaz... O kadar hikaye arasından en sevdiğim "Kırlangıç Yuvasındaki Kadın"dır. Kırlangıç yuvasına bir kadın oturtmak, kahvenin sahibini bir kadın yapmak ancak onun işi olabilir. Sonra da her şeyi olduğu gibi tüm güzelliğiyle, tüm karman çormanlığıyla bırakmak Sait Faik'e yaraşır. Varsın tembel olsun, varsın mirasyedi olsun..."Havuz Başı" ise İstanbul gibidir daha çok, adaların güzelliği, denizin ruhu yoktur orda. Ama yine de güzel insanlardır öyküdekiler. Günlük telaşlarıyla güzeldirler, sıradanlıklarıyla güzel... İkiyüzlülükleriyle oldukları gibidirler, çirkinlikleriyle o şehrin çirkin yüzüdürler. Eşlerinin kumarbaz olmalarıyla övünene kadınlar vardır, "On Milyonerle On Metresi" vardır. "Jimnastik Yapan Adam"ın bile bir öyküsü olur Sait Faik sayesinde.
Bir yere dahil olmadan, kendi yolunda, kendi gibi yazmak düşmüş onun payına, bizim payımıza da zevkle okumak bu öyküleri...
Yorumlar
Yorum Gönder