Oğuz Atay - Korkuyu Beklerken
![]() |
Oğuz Atay'ın ilk kitabı, ödül kazanmış ve tartışma yaratmayı başarmış olan "Tutunamayanlar". Ama ben "Korkuyu Beklerken" ile girdim onun yazısın dünyasına. Öykülerinden de oldukça etkilendim. Önce bir boşlukla ve yalnızlıla yüzleştim, ardından da yüzleştiklerim üzerine düşünmeye çalıştım. Kitabı kapattığımda üç öykünün aklımda diğerlerine göre daha fazla iz bıraktığını farkettim.
İlk öykü "Beyaz Mantolu Adam", kitapta da karşınza ilk o çıkacak eğer öyküleri sırayla okuyanlardansanız. Cami önünde dilenen, başarısız bir insanın öyküsü bu. Onun bir tüm gün içinde yaşadığı anlamsız ve birbirinden kopuk olayları konu ediniyor. Beyaz Mantolu Adam'da dikkatimi çeken ilk şey öykünün giriş cümleleri oldu. Okunacakların olumlu, umut verici olmadığını daha öykünün başında söylüyor Atay. Hikayenin gerisi yalın bir anlatım ve güçlü bir dille okuma isteği uyandırıyor. Beyaz Mantolu Adam'ın başarısız olma nedeni hem gözünün önünde okuyucunun hem de öykünün satır aralarında.Beyaz Mantolu Adam yaşadığı kalabalığa dahil değil, onların yaptıklarından fiziksel olarak etkilense de aldırmazmış gibi görünüyor. Bence bu kalabalığın dışında kalan biri daha var öyküde: Uzun bıyıklı genç, Fiziksel olarak etkilenmese de kalabalığın adama verdiği tepkilere katılmayarak o kalabalığın dışına düşüyor/attırıyor kendini. Öykünü sonunda mekan olarak yer alan deniz ve kumsal; adamın denize gidişi beni etkiledi.
"Korkuyu Beklerken"de insanın kendine yapabileceklerini gördüm bir yerde; aynı zamanda bir insanın korkuya nasıl teslim olabileceğini, hareketlerini gerçek sebeplerini maskelemeye nasıl çalıştığını... Yarım kalmanın geldiği anlamı da buradan öğrendim. Atay'ın kişilerinin kaybedenlerden olduğunu okumuştum bir yerlerde, bu kahraman da kaybedenlerden bana göre; kaybetmesinin sebebi ise başladığı hiç bir işi tamamla(ya)maması. Kağıtlardan, kitaplardan, eşyalardan bu kadar etkilenen bir öykü kişisiyle karşılaşmak ilginçti. Sözün kısası merak içinde okudum bu öyküyü hızlı bir olay akışına sahip olamamsına rağmen .
"Demir Yolu Hikayecileri-Bir Rüya" da bir mekan ve üç-dört insanın hayat akışı bir arada anlatılmış. Anlatılanları bir gözlemciymişçesine okudum ve kendiliğinden bir istasyon belirdi gözümde. Biraz da hayat kavgasına karışmış gibi hissettim kendimi, dışlanmışların tarafından/bakış açısından algıladım o istasyonu. Diğer öykülerden kalabalık öykü kişileriyle farklı olduğunu düşündüm bu hikayenin. Trenleri ve öyküleri sevmemin, istasyonların ruhları olduğunu düşünmemin bu öyküyünün aklımda kalmasındaki payı da yadsınamaz.
Oğuz Atay'ın yazı dünyasına girmek için doğru bir kitap seçmişim diye düşündüm son sayfayı da devirdiğimde. Söz ettiğim hikayelerin dışındaki beş öykü de oldukça başarılı geldi bana. Kitapta mektupların, notların, kağıtların, yazının/yazma eyleminin anlatının bir öğesi olarak yer alması gülümsememi sağladı, memnuniyet duydum bundan.
Atay okumaya devam edeceğim, henüz tanışmamış olanların da bir an önce tanışmalarını umuyorum onunla.

Yorumlar
Yorum Gönder